امروز: سه شنبه ۵ مهر ۱۴۰۱
کد خبر: 9531
تاریخ انتشار: 5:47 ب.ظ - یکشنبه 2015/01/25
چاپ این نوشته
Share

در انجیل برنابا که متقن‌‏ترین اناجیل است علاوه بر آنکه در مواضع عدیده، بشارت به مقدم و نبوت حضرت محمّد رسول الله(ص) داده است، در دو جاى از آن صریحاً از مقام شفاعت آن حضرت یاد شده است.

به گزارش پایگاه خبری مباحث به نقل از خبرگزاری  مهر، مرحوم علامه آیت الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی(ره) در جلد نهم کتاب نفیس معاد شناسی در ذیل مبحث نیازمندی همه پیغمبران به شفاعت رسول الله می نویسد: راجع به مقامات و درجات حضرت رسول الله محمّد(ص) و شفاعت ایشان و توسل و نیاز جمیع پیغمبران به ایشان، از آدم و نوح و ابراهیم و موسى و عیسى علیهم السّلام، چه در دنیا و چه در آخرت، روایات بسیار وارد است و از آیات و روایات استفاده مى‏‌شود که آن حضرت داراى درجه اى از قرب و منزلت هستند که جمیع خلائق حتّى انبیاء و اولیاء در سیر و سلوک إلى الله و رفع موانع و مشکلات طریق، و در شفاعت دنیوى و اخروى، و تکوینى و تشریعى به حضرتش نیازمند هستند و انبیاء أُولوا العزم که صاحب شریعت و کتابند به آن حضرت متوسّل مى‏‌شدند و خداوند را به آن حضرت سوگند می دادند و ایشان را شفیع قرار می داده‌‏اند – خود و اهل بیت ایشان را – تا خداوند به برکت آنها بر آنان رحمت می فرستاد.

خصوصیات انجیل برنابا

در انجیل برنابا، بشاراتی در مورد پیامبر اسلام(ص) که در سایر کتب آسمانی مورد تحریف و ابهام قرار گرفته و یا از آنها حذف شده است، با کمال صراحت دیده می‌شود. آنچنان که در این انجیل آمده، برنابا این کتاب را به امر مسیح نوشته‌است. برنابا نخستین کسی از میان حواریون است که آیین یهودیت را ترک کرد و به مسیح ایمان آورد. اندازهٔ این انجیل برابر مجموع چهار انجیل رسمی است و متن آن حاوی مواعظ اخلاقی و عرفانی از زبان مسیح است. این رساله در قرون اول مسیحی معروف بوده و مکرراً مورد استفاده قرار می‌گرفته است اما در طی قرون متمادی فراموش شده و نسخه‌های آن از دسترس مردم خارج شده بود.

علامه طهرانی خصوصیات انجیل برنابا را چنین توصیف می نماید: انجیل برنابا در سنه ۱۷۰۹ مسیحى توسط یکى از مستشارهاى پادشاه پروس به نام کریمر که در آمستردام اقامت داشت، کشف شد. اصل این نسخه به زبان و خطّ ایتالیائى بوده و بسیار کهنه و قدیمى است و غیر از نسخه ایتالیائى، نسخه اسپانیایى که از روى آن نوشته شده است و آن نیز بسیار قدیمى است به دست آمده است. نسخه ایتالیائى را به زبان انگلیسى ترجمه کرده‏‌اند و اسم این انجیل به عبارت انگلیسى چنین است:  True Gos Pel Of Jesus Called Christیعنى انجیل راست عیسى مسمى به مسیح. در ۱۵ مارس سنه ۱۹۰۸ میلادى دکتر خلیل سعادت، آن‌را به عربى ترجمه کرده و در شهر ربیع الاول سنه ۱۳۴۱ هجرى قمرى ترجمه آن از انگلیسى به فارسى توسط مرحوم سردار حیدر قلى کابلى پایان یافت و در ۱۳۱۱ هجرى شمسى مطابق با ۱۳۵۰ هجرى قمرى در مطبعه سعادت کرمانشاه به طبع رسید.

چرا برنابا را به رسمیت نشناختند؟

چون این انجیل با آیات قرآن درباره بشارت حضرت عیسى به قدوم حضرت محمّد (علیهما الصّلوه و السّلام) مطابقت دارد و از بهترین اناجیل است، بر خلاف اناجیل اربعه (لوقا، متّى، یوحنّا، مرقس) ظهور آن در اروپا و درکلیساهاى انگلستان غوغا و هیاهوئى بر پا کرد و چون تصدیق به آن مساوق با تصدیق به خاتَمیّت رسول الله بود، نخواستند آن را بپذیرند و لذا آن را رسمى نشمردند.

انجیل برنابا و شفاعت مطلقه رسول الله(ص)

علامه طهرانی می نویسد: در انجیل برنابا که متقن‏‌ترین اناجیل است، علاوه بر آنکه در مواضع عدیده، بشارت به مقدم و نبوت حضرت محمّد رسول الله داده است، در دو جاى از آن صریحاً مقام شفاعت آن حضرت را در روز بازپسین‏ و نیاز جمیع پیامبران و خلائق را به معاونت و شفاعت و رحمت آن حضرت ذکر می کند:

اوّل: در فصل پنجاه و چهارم یعنى سوره قیامت مطالبى گوید تا می رسد به آیه ۷

۷ آنگاه خداى زنده کند، پس از آن باقى پیغمبران خود را که زود باشد بیایند همه ایشان پیروى کنان به آدم.

۸ پس دست رسول الله را ببوسند، و خودشان را قرار دهند در سایه نگاهبانى او.

۹آنگاه خداى زنده کند باقى پاکان را که فریاد می زنند به یاد آر ما را اى محمّد!

۱۰ پس به جنبش آید مهربانى در رسول الله از فریاد ایشان.

۱۱ و نظر مى‏‌نماید در آنچه او را باید کرد ترسان از براى خلاص ایشان.

۱۲ آنگاه زنده کند خداى پس از آن هر مخلوقى را، پس می گردد بسوى هستى نخستین خود.

۱۳ و زود باشد که علاوه از براى هر یک نیروى نطق باشد.

۱۴ آنگاه خداى زنده کند انداخته شده گان را، همه آنانکه وقت برخاستن ایشان سائر خلق خداى می ترسند، به سبب زشتى دیدار ایشان.

۱۵و فریاد مى‏‌کنند اى پروردگار خداى ما! وامگذار ما را از رحمت خود!

۱۶ و پس از این خداى برخیزاند شیطان را که زود باشد هر آفریده در وقت نگریستن به‌سوى او مثل مرده شود از ترسیدن، از هیئت دیدار هولناک او.

۱۷آنگاه یَسوع (نام عیسى بن مریم است) فرمود: امیدوار به خداى هستم که نبینم این هول را در آن روز.

۱۸ به درستی که رسول الله تنها از این دیدارها نمى‏‌هراسد؛ زیرا که نمى‏‌ترسد مگر از خداى تنها.

و پس از چند آیه دیگر در فصل پنجاه و پنجم که آن نیز سوره‏ قیامت است گوید:

۱ پس رسول الله می رود تا جمع نماید همه پیغمبران را که با آنها سخن کند زارى کنان بسوى ایشان، که با او بروند تا زارى کنند بسوى خداى از براى مؤمنان.

۲پس هر یک از ترس عذر آورند.

۳ و به زندگى خداى سوگند، به‌درستیکه من خودم هم نخواهم رفت آنجا، زیرا که من معرفت دارم به آنچه معرفت دارم.

۴و وقتیکه خداى این ببیند یاد آورى کند رسول خود را که چگونه او آفریده است همه چیزها را براى محبّت او.

۵پس ترس او بر طرف شود و به‌سوى عرش پا پیش نهد، با محبّت و احترام و فرشتگان بسرایند که خجسته باد نام پاک تو اى خداى خداى ما!

۷و چون به نزدیکى عرش شود بگشاید خداى براى رسول خود [دروازه را] مانند خلیلى براى خلیل خود بعد از آنکه مدّت مدید همدیگر را ندیده باشند.

۸و رسول الله نخست آغاز کند در سخن، پس بگوید به‌درستیکه من عبادت تو می کنم و دوستى تو مى‏‌ورزم اى خداى من!

۹و شکر تو می گویم به تمام دل و روان خود!

۱۰زیرا که تو خواستى پس مرا آفریدى تا بنده تو باشم!

۱۱و هر چیزى را از براى محبّت من آفریدى تا از براى هر چیزى و در هر چیزى و برتر از هر چیزى دوستى تو ورزم!

۱۲پس باید همه آفریدگان تو حمد تو گویند اى خداى من!

۱۳آن هنگام همه آفریدگان خداى بگویند شکر تو می گوئیم اى پروردگار و خجسته باد نام پاک تو!

۱۴حقّ می گویم به شما، به‌درستیکه شیاطین و انداخته شدگان با شیطان آن هنگام می گریند، حتّى اینکه هر آینه از آب چشم یکى از ایشان روان شود بیشتر از آنچه در اردن است.

۱۵و با وجود این پس نمى‏‌بینند خداى را.

۱۶و خداى با رسول خود سخن نموده بفرماید: مرحبا به تو اى بنده امین من!

۱۷پس طلب کن هر چه میخواهى که به هر چیزى خواهى رسید!

۱۸پس رسول الله جواب دهد: اى پروردگار من! یاد کن که چون مرا آفریدى، فرمودى به‌درستیکه تو اراده نموده اى که بیافرینى جهان را و بهشت را و فرشتگان را و مردم را، از روى محبّت به من تا تمجید نمایند ترا به خود من بنده تو!

۱۹از این روى زارى می کنم به‌سوى تو اى پروردگار خداى مهربان دادگر که به یاد آورى وعده خویش را به بنده ات!

۲۰پس خداى جواب دهد مانند خلیلى که با خلیل خود شوخى کند و می فرماید اى خلیل من محمّد! آیا گواهان دارى براى این!؟

۲۱پس با احترام بگوید: آرى اى پروردگار من!

۲۲پس خداى بفرماید اى جبرئیل برو و ایشان را بخوان!

۲۳پس جبرئیل بسوى رسول الله بیاید و بگوید: گواهان تو اى آقا کیانند؟!

۲۴پس رسول الله جواب دهد: ایشان آدم و إبراهیم و إسمعیل و موسى و داود و یَسوع پسر مریم هستند.

۲۵پس فرشته باز شود و ندا کند گواهان مذکور را که حاضر خواهند شد آنجا ترسان.

۲۶پس حاضر شوند خداى به ایشان بفرماید: آیا به یاد دارید آنچه را رسول من ثابت نموده؟

۲۷پس جواب دهند: چیست اى پروردگار؟!

۲۸پس خداى بفرماید: اینکه هر چیزى را از روى محبّت به او آفریده‏‌ام تا همه آفریدگان مرا به او حمد گویند.

۲۹پس هر یک از ایشان جواب دهند ما سه گواه داریم که افضل از مایند اى پروردگار!

۳۰پس خداى جواب دهد که آن سه گواه کیانند؟!

۳۱پس موسى گوید: نخست کتابى است که مرا عطا فرمودى، و داود گوید: دوّم کتابى است که مرا عطا فرمودى.

۳۲و آنکه با شما سخن می‌دارد گوید: اى پروردگار به‌درستیکه تمام جهان را شیطان اغرا [تحریک] نمود پس گفت: به‌درستیکه من پسر و شریک توام!

۳۳ولیکن کتابى که مرا عطا فرمودى گفته که حقّاً به‌درستیکه من بنده توام!

۳۴و همان کتاب اعتراف دارد به ما آنچه رسول تو او را ثابت کرده!

۳۵پس آن هنگام رسول الله به سخن در آید و بگوید: این چنین می‌گوید کتابى که مرا عطا فرمودى اى پروردگار!

۳۶پس وقتی که رسول الله این بگوید، خداى به سخن درآمده بفرماید به‌درستیکه آنچه حالا کردم جز این نیست که از این رو کردم تا هر کسى اندازه محبّت مرا با تو بداند.

۳۷و پس از آنکه چنین سخن کند، عطا کند خداى رسول خود را کتابى که در آن نام‏هاى همه برگزیدگان خدا نوشته شده باشد.

۳۸از این روى هر مخلوقى به سجده در آمده بگوید: تو راست تنها اى خداى مَجْد و إکرام؛ زیرا که ما را به رسول خود بخشیدى.

دوّم: در فصل صدو سى و ششم، آیاتى را ذکر کرده تا آنکه می رسد به آیه ۸

۸مگر اینکه آنچه در او حرفى نیست آنکه پاکان و پیغمبران خدا همانا که آنجا روند تا مشاهده نمایند نه اینکه عقابى بکشند.

۹اما نیکان پس رنجى نکشند جز خوف.

۱۰و چه گویم به شما مى‏‌فهمانم که حتّى رسول الله آنجا می‌رود تا عدل خدا را مشاهده نماید.

۱۱ پس آن‌وقت دوزخ بواسطه حضور او لرزان شود.

۱۲و چون که او صاحب جسدِ بشرى است، عقاب از هر صاحب جسد بشرى که بر ایشان عقاب محتوم شده برداشته می شود، پس بى رنج کشیدن عقاب مى‏‌ماند در مدّت اقامت رسول الله براى مشاهده دوزخ.

۱۳ولیکن او در آنجا جز چشم بهم زدنى اقامت نخواهد فرمود.

۱۴و همانا که این را خداى براى آن کند که هر مخلوقى بداند که او از رسول الله سودى برده.

۱۵و چون در آنجا رود شیاطین به ولوله افتند، و می خواهند پنهان شوند زیر آتش افروخته و یکى به دیگرى گوید: بگریزید، بگریزید، زیرا که همانا دشمن ما محمّد آمد.

۱۶پس چون شیطان بشنود آن را، سیلى به روى خود با دو کف دست خود می زند، و ناله کنان می گوید: همانا که تو به رغم من از من شریف ترى، و همانا که از روى ظلم این کرده شد!

۱۷اما آنچه مختص است به مؤمنانى که هفتاد و دو درجه دارند، با خداوندان دو درجه دیگر که ایمان دارند بدون أعمال صالحه، چون که فرقه اوّل بر اعمال صالحه محزون بودند و فرقه دیگر مسرور بودند به شرّ، پس همگى هفتاد هزار سال در دوزخ مکث خواهند کرد.

۱۸و پس از این سالها، جبرئیل فرشته به دوزخ مى‏‌آید و مى‏‌شنود که ایشان می گویند: اى محمّد! کجا شد وعده تو به ما که هر که بر آئین تو باشد جاویدان در دوزخ نماند؟!

۱۹پس فرشته خدا آن وقت به بهشت بر گردد، و پس از آنکه‏ نزدیک رسول الله شود با احترام آنچه شنیده بر او بخواند.

۲۰پس آن وقت پیغمبر با خدا تکلّم فرموده می گوید: اى پروردگار من و خداى من، وعده خود را به من بنده ات یاد بیار که کسانی که آئین مرا بپذیرند، جاویدان در دوزخ نمانند!

۲۱پس خدا در جواب میفرماید که: اى خلیل من طلب کن آنچه می خواهى که من به تو آنچه بخواهى میدهم‏.

فصل صد و سى و هفتم:

۱پس آن‌وقت رسول الله عرض می کند: اى پروردگار من کسانى از مؤمنان یافت مى‏‌شوند که هفتاد هزار سال در دوزخ مکث کرده اند!

۲ کجاست رحمت تو اى پروردگار من!

۳ من همانا به‌سوى تو زارى میکنم که ایشان را از این عقوبات تلخ آزاد نمائى.

۴پس آن‌وقت خدا چهار فرشته مقرّب خدا را امر می فرماید که به دوزخ رفته و هر که را بر آئین پیغمبر اوست بیرون آورده و سوى بهشت او را رهبرى کنند.

۵و آن است که آن را خواهند کرد.

۶ و از فوائد آئین رسول الله این می شود که هر کس به او ایمان آورده باشد، به بهشت خواهد رفت، بعد از عقوبتى که از آن سخن راندم؛ حتّى اینکه اگرچه عمل صالحى هم نکرده باشد، زیرا که او بر آئین او مرده.»

بارى، چون مطالب انجیل برنابا در شفاعت رسول الله(ص) به نحو مبسوطى همان مفاد آیه کریمه قرآنیّه و روایات وارده ما از طریق أهل بیت و از طریق عامّه بود، لذا گرچه قدرى مفصّل شد آن را در اینجا ذکر کردیم تا با ملاحظه آن، درجات و مقامات رسول الله در نزد خداى متعال روشن شود و نیاز جمیع پیامبران به آن حضرت مشهود گردد. و الحَمدُ لِلَّهِ وَحْدَه. آرى جائى که رسول الله، واسطه در خلقت عالم تکوین و سبب براى پیدایش موجودات جهان تجرّد و مادّه و نشأه ملک و ملکوت باشد، چه جاى شگفت است که حائز مقام شفاعت در عالم شرع و شریعت و موجب ارتقاء مقام و علوّ مرتبت ابرار و نیکان و باعث غفران و آمرزش اشرار و تیره بختان بوده باشد.

نام و نام خانوادگی: (موردنیاز)
پست الکترونیک: (موردنیاز)
آدرس اینترنتی:
درج دیدگاه:
آخرین اخبار
پربیننده ترین ها