امروز: چهارشنبه ۶ مهر ۱۴۰۱
کد خبر: 10574
تاریخ انتشار: 10:47 ق.ظ - سه‌شنبه 2015/02/10
چاپ این نوشته
Share

استاد هادی فروزان حرف‌هایی دارد که حکایت از دغدغه‌مندی‌اش برای تمرکز جامعه قرآنی است، او تفرق و پراکندگی را به هیچ وجه به صلاح ندانسته و اعتقاد دارد تمرکز و جمع شدن زیر یک سقف مشترک تنها راه‌حل مشکلات جامعه قرآنی است.

به گزارش پایگاه خبری مباحث به نقل از خبرگزاری قرآنی ایکنا پای سخن استاد که می‌نشینی یک سینه سخن دارد از ناگفته‌هایی که حدیث دلتنگی اوست و دلیل فاصله گرفتنش از جامعه قرآنی.

او دغدغه‌هایی دارد که در طول این سال‌ها راحتش نگذاشته، از دور اتفاقات و جریانات قرآنی را دنبال می‌کند و خوب می‌داند که چه رخدادهایی درگذرند، اما فقط از دور آنها را رصد می‌کند.

تفرق و پراکندگی در بین فعالان قرآنی و آنهایی که روزگاری همه زیر یک چتر واحد آموزش دیدند بیش از هر چیز دیگر او را رنج می‌دهد، پراکندگی‌ای که نه تنها به نفع کسی نیست بلکه در پایان به ضرر همه تمام خواهد شد، حتی آنهایی که خود به نوعی مسبب این فاصله‌ها بودند.

او مدام از یک سقف مشترک می‌گوید و تنها آرزویش تحقق این امر است، تا شاید به این وسیله مشکلات موجود نیز در بستری آرام و در فضایی دوستانه برطرف شود.

استاد فروزان درباره دلیل جداشدنش از جمع قاریان ناگفته‌های بسیاری دارد که خودش اینگونه بیان می‌کند «ناگفته‌هایی دارم که گفتنش شاید باعث دلخوری بعضی‌ها شود. من با دوستانی که آن‌ها هم اهل درد هستند زیاد صحبت کردم، چرا جامعه قرآنی نباید تمرکز داشته باشد و نتواند زیر یک سقف فعالیت داشته باشد؟ چرا باید زیر چند سقف متفرق و حتی بعضا متقابل کار کنند و هر کدام سعی کنند که این گلیم را به‌سمت خودشان بکشند؛ تا زمانی که ما زیر چند سقف بخواهیم فعالیت کنیم و اوضاع به‌همین منوال باشد متأسفانه جامعه قرآنی ما نمی‌تواند شکل واحد به‌خودش بگیرد و فعال باشد و بازتاب و کارایی و تولید داشته باشد. یکی از دلایلی که در گذشته کلاس‌داری‌ها و شرکت در کلاس‌های قرآنی خودجوش بود، شاید همین بود که جامعه قرآنی اینگونه متفرق نبودند و واقعا اخلاص در کار بود.

مثلا من می‌خواهم مسئول باشم، شما هم همین‌طور و هیچ‌کدام‌مان هم این انصاف را نداریم که مسئولیت را به آن‌که به کار واردتر است، واگذار کنیم و هر کدام می‌خواهیم برای خودمان یک حیطه و قلمرو داشته باشیم. چون حاضر نیستیم قلمروها را به‌هم نزدیک کنیم، شما مطمئن باشید که به‌هیچ وجه به مسئله ابتکار نخواهیم رسید و درد مهمتر این‌که بسیاری از قراءمان با مفاهیم آیات قرآن آشنایی ندارند. نمی‌گویم که با تمام آیه‌ها باید آشنا باشند، زیرا قرآن رشته‌های مختلف تخصصی حتی در مفاهیم دارد ولی ما می‌بینیم بعضی از قراء شاید نسبت به ۵۰ آیه هم اشراف نداشته باشند و این درد بزرگی است که یک قاری قرآن که معروف هم شده، از لحاظ مفهومی بسیار ضعیف است. در جامعه با یک مسئله‌ای که برخورد می‌کند از مفاهیم قرآن برای رفع معضل فکری خودش نمی‌تواند بهره‌گیری کند. معضل فکری خودش را نمی‌تواند برطرف کند، چه‌ طوری می‌خواهد راهنمای جامعه باشد.

تدبر در قرآن وجود ندارد، تکیه ما باید بیشتر روی تدبر باشد تا تفسیر. تفسیر یک باب بسیار بسیار گسترده است که تاریخ و روایات و احادیث و اخبار را در برمی‌گیرد، در جامعه ما کاری که باید در سال‌های گذشته انجام می‌شد، متأسفانه تا حالا انجام نشده.

من به عنوان یک بنده حقیر این توصیه را می‌کنم بیشتر آن‌هایی که اهل فن هستند و نه فقط قراء؛ آن‌ها که راهنمای جامعه هستند، بزرگ‌ترین و ضروری‌ترین و فوری‌ترین کاری که باید انجام دهند این است که گروهی متخصص و آشنا به کار و خوش‌ذوق و خوش‌سلیقه از دانشمندان اعم از معمم و غیر معمم – لباس نباید مد نظر قرار بگیرد –  بنشینند و روی این احادیث و روایات کار کنند تا من ناشی نیایم هرچه‌ که از یک کتاب خواندم در سخنم و سخنرانی‌ام به‌کار ببرم و با این کار این جامعه را نه‌تنها به عقب ببرم بلکه به انحراف بکشانم.

این یک مسئله بسیار بسیار حاد و مورد نیاز و پراهمیت است که باید بر روی آن کار کنیم. باید بر روی قرآن بیشتر کار شود که این آیه چه می‌خواهد بگوید، چراکه این کار برای همه نسل‌ها و همه عصر‌ها می‌ماند چون قرآن مربوط به یک‌عصر نیست. باید ببینیم پیام این آیه برای امروز چیست؟ آن وقت در ۵۰ سال آینده هم می‌توانیم بگوئیم که معنی این آیه می‌تواند چه باشد.

نام و نام خانوادگی: (موردنیاز)
پست الکترونیک: (موردنیاز)
آدرس اینترنتی:
درج دیدگاه:
آخرین اخبار
پربیننده ترین ها